Filmowa adaptacja bestsellerowej autobiografii modelki i ambasadorki ONZ Waris Dirie jest subtelna, zajmująca wizualnie i refleksyjna. Czy jednak historia fizycznie i psychicznie okaleczonej kobiety, która jako pierwsza rozpoczyna walkę z procederem obrzezania dziewczynek, ma być subtelna? Ekranizując „Kwiat pustyni”, Sherry Horman przedkłada życiorys bohaterki nad jej dramat i to właśnie okazuje się podstawowym grzechem reżyserski i wadą filmu.